Powered By
BLOGFA.COM
کفش های پاره وپوره این دخترک بیچاره...آب می خورند.
درز های باز این پالتوی قدیمی و کهنه ....چقدر سرما را دوست دارند....نه کلاهی هست...نه شالی....
نه حتی کبریتی برای آتش زدن.
یاد دوران پاک بچگی که می افتم می لرزد دلم .....چقدر می فهمیدم چه خبر است...چقدر حضور را
حس می کردم...
چقدر پناهش را حس می کردم....به نظرت یک بعدی شدم ؟ اول که پست غدیر و بعد هم پست
فلسطین و بعد هم برای روز هایی که نجمه من را می گذاشت سر کار که خون گوسفند قربانی را
مالیدن روی پیشانی یعنی شفا ...یعنی همه چیز ...یعنی عقل می آید توی کله ات...هیچ چیز جلودارت
نیست و.....
چقدر الان به من می چسبد تمام خاطرات آن روزها...محرم هایی که گم می شدم...یواشکی مادرم
با بچه شرهای دوست و آشنا از حسینیه و مسجد به هر بهانه ای که فکر ش را بکنی می زدیم بیرون ...
ایستگاه صلواتی های شربت زعفرانی و نگاه کردن به صورت پر از ریش و آرامش پیرمرد سقا و با صدای
بلند گریه کردن ها و بعد با پیشانی خونی برگشتن و چشم های از نگرانی سرخ شده مادر ها
که از دور مارا می دیدن و فکر می کردن سر هایمان شکسته ....
بعضی خاطره ها درست وسط اشک و آه و عزاداری ...چقدر قشنگ شکل می گیرند ...الان که یادم
می آید نمی دانم بخندم یا گریه کنم .....نمی دانم محرم روز های جشن برای انسان آزاده ای است که
آزاد شد یا ماتم برای فوجی از گم شده های دنیای بی کسی ...
برای خودم گریه می کنم و برای حسین خوشحالم ...این به دل خیلی ها نمی چسبد اما فکر می کنم
وقتی عزاداری های ما را می بیند لبخند می زند....
این همه گیجی و دودلی...همین دیروز منبر رفته بودم که بابا
این ها همان هایی اند که کنار بعثی ها ریختند خرم شهر را خونین کردند ...
همین ها که به ما رحم نمی کنند....
کمک که می خواهند نمی گویند مسلمان ها می گویند اعراب...
ته دلم چه به جهنم هایی گفته بودم اما حالا ......عجب بشری شده ام.....دلم دارد می سوزد
